“Jonas Wielandt junior: den dromer”

20170502_165801

“Jonas Wielandt junior: den dromer”

Veel mensen vragen zich af waar ik het in godsnaam vandaan gehaald heb om met Give it Back te starten. Hopeloos als het lijkt ben ik er toch aan begonnen. En om dat te begrijpen moeten we de klok meer dan 20 jaar terugdraaien.

508030c4c5489eeb6fce41a25ae11e87

Al van jongsaf was ik een serieuze (dag)dromer. Helemaal verzinken in mijn fantasie, dat vond ik geweldig. Ik kon in mijn bed uren liggen fantaseren over het reilen en zeilen in de wereld. Dat terwijl anderen droomden over voetbal, hun Nintendo , hun Playstation, hun lief, … Nee, dat was voor mij toen eigenlijk allemaal bijzaak, eerst de wereld redden 🙂 (althans in mijn hoofd toch)

Maar ik werd als kind al snel geconfronteerd met het feit dat ik alleen stond met mijn fameuze dromen. Niemand boeide zich in natuur, vervuiling, dierenleed, geschiedenis, … en ik werd heel vaak uitgelachen wanneer ik over zulke onderwerpen begon. Maar wat wil je? Als snotneus van 11 jaar zijn dat geen dingen waarmee je bezig moet zijn toch?
Het gevolg was dat ik een buitenbeentje werd en ik betrapte mezelf er op dat ik mijn dromen steeds meer en meer naar de achtergrond duwde. Het was allemaal niet “stoer” genoeg dus rolde ik maar mooi mee in het wereldje van voetbal, spelletjes & meisjes.

Als kind schreef ik vaak gedichten. Dit was voor mij toen een manier om mijn gevoelens en frustraties te uiten over het feit dat ik alleen stond in mijn oorlog tegen de rest van de wereld. Ik deed dit ook vaak over de liefde. Onderstaand gedicht “Een droom” is in 1998 geschreven. Dit om maar aan te tonen hoezeer ik er toen mee bezig was (vergeef me wel de vele schrijffouten, ik was 11 jaar).

20170502_165703_001

20170502_170719

Als ik nu de tijd had kunnen terugdraaien dan had ik wellicht (bijna) hetzelfde parcours afgelegd. Ik ben een rasecht voorbeeld van een laatbloeier. Toen was het werkelijk sociale zelfmoord om in deze wereld als 12-jarige de Greenpeace activist te gaan uithangen 😀

“Eerst de beste worden in voetballen, de coolsten zijn in de klas en een goed lief zoeken. Daarna de wereld redden …”

330084_220008021461862_1514313565_o

Bijna 20 jaar heeft het uiteindelijk geduurd voordat ik de “Foert” handdoek in de ring gooide en besloot het me niet meer aan te trekken. Op 30-jarige leeftijd hing ik mijn voetbalschoenen spreekwoordelijk aan de haak en stopte ik als competitie voetballer. Na 25 jaar 2x in de week gaan trainen en elk weekend een match (of soms 2) spelen voelde ik dat het tijd was voor andere dingen.

“Leef maar vooral laat ook leven” is zowat mijn levensmotto geworden.

En samen met dit schitterende nummer sluit ik dan ook mijn blogpost af. Dit nummer heb ik honderden – zoniet  duizenden – keren beluisterd als kleine snotneus. Het zal dan ook niet verbazen dat deze wordt afgespeeld wanneer ik dit leven vaarwel zeg 🙂

– JW –

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s